Ne lutjen para kungimit ne degjojme keto fjale: "Besoj o Zot, dhe pohoj se ti je me te vertete Krishti, i biri i Perendise se gjalle, qe erdhi ne kete bote te shpetoj mekataret, nga te cilet i pari jam une, "Ne i degjojme keto fja1e shpesh, cdo to diele dhe eshte e drejte qe duhet te veprojme keshtu, te hejme nje bilanc to shpejte te besimit tone te Perendia dhe te maredhenieve tona personale me Te. Ne duhet t'i pervehtesojme ato fja1e, t'i bejme ato tonat.
Megjithate, here pas here njezit vine tek une dho me pyesin; "Si mundem une t'i bej keto fjale te mijat? Une nuk besoj vertet se nder mekataret une jam i pari. Vertet une jam mekatar, bile nje mekatar i madh. Por une nuk jam me i keqi ne mes shume te tjerave. Deshira per te verteten i ben keto lloj personash te mos e bejne te tyren kete lutje.
Shen Pall ne letren drejtuar Romakeve (14:1-3) na jep nje pergjigje per kete pyetje dhe kete e ben duke perdorur nje shembull shume te thjeshte. Shen Pali thote keshtu: "Le to mos e lejojme ate qe ha te perbuze ate qe nuk ha, dhe te mos e lejojme ate qe ha te gjykoje ate qe nuk ha..." Dhe pastaj ai shton: "Kush je ti qe gjykon sherbetorin e nje tjetri? I pari qe mund ta beje kete eshte vete i zoti i tij. Me fjale te tjera gjykimi i takon mesuesit tone te krishterimit, Krishtit dhe jo neve. Maredhenia e vecante e mjeshtrit me sherhetorin e tij eshte ajo, ne te cilen ne nuk mund te hyme, te cilen ne nuk mund ta njohim ne thellesi dhe si rrjedhim ne nuk mund ta kuptojme natyren e vertete te gjykimit.
Por ne qofte se ne e leme me njane te gjykuarit e motrave dhe vellezerve tane ne Kishe, atehere na mbetet vetem nje maredhenie ku gjykimi i Zotit, na intereson neve dhe kur ne ndihemi te lire te gjykojme dhe kjo eshte maredhenia e jone personale me Krishtin, maredhenia jone personale me Shpetimtarin. Ne jemi "te paret" midis rnekatereve, sepse ne jemi "te paret". Dhe kur ne gjykojme vetvehten atehere ne jemi ne te njejten kohe "te paret" dhe "te fundit" per deri sa ne nuk mund te llogarisim asnje njeri tjeter. Shen Pali me shembullin qe ka zgjedhur na inkurajon no ta shohim vehten si sherbetore, sherbetore te Krishtit dhe ne kete menyre te veme ne zbatim fjalet qe perdoren ne Mbremesoret e perditeshme: "Sic shohin syte e sherbetoreve duart e te zoterve te tyre, sic shohin syte e sherbetoreve duart e zonjave te tyre ashtu edhe syte tona shohin lart per Zotin tone, Perendine."(Psa1lmi 123:3).
Te jesh nje sherbetor i mire do te thote te josh i vemendshem, te jesh i ndjeshem edhe per gjerat mete vogla, te jesh i gatshem te thuash fjalet me te buta. Si mund te kemi ne kohe te shohim te tjeret dhe ti gjykojme ata kur e gjitha vemendja jone eshte drejtuar tek Krishti?
Pra le te vendosim sot qe te mos gjykojme njeri tjetrin. Ne vend te kesaj le te kthehemi shpirterisht drejt Krishtit. Le ti kthjellojme zemrat e mendjet tona nga zhurmat e gjykimeve dhe knitikave, qe te kemi mundesi te degjojme cfare ka per te na thene ne Krishti dhe te shohim doren o tij drejtuese ne momentet me to zakoneshme te jetes sone. Amin.
Nga Bishop Basil Osbourne i Anglise, nga libri i tij Duke folur per Mbreterine.